Een hulpcomité tijdens de hulpverlening aan vluchtelingen 1918. Bv. in Weert, waar een tekort aan hulpmiddelen ontstaat omdat men het verblijf van Franse vluchtelingen te kort heeft ingeschat.Franse vluchtelingen worden door het Duitse verliezende leger naar het noorden opgejaagd. Voor mensen die langs het lange front wonen waar de oorlog woedt, is het natuurlijk geen leven meer. Zij vluchten of worden in hun eigen belang door de Duitse overheid verplicht geëvacueerd en komen begin 1918 aan in Hasselt en Kuringen. Zo komen in Kuringen 118 Franse vluchtelingen aan bovenop de vluchtelingen van West-Vlaanderen. Voor velen van hen is het een lange tocht richting “Den Draad”, in de hoop zo het neutrale Nederland te bereiken. Maar de grens blijft dicht en dus moeten ze in België blijven.
Dit wordt met gemengde gevoelens vernomen door de vluchtelingen. Toch worden de oude Belgische interneringskampen in Nederland wat later voor de Franse vluchtelingen in gereedheid gebracht.
Een Franse familie die in Kuringen verblijft, krijgt onderdak bij Florentinus Bex en Elisabeth Creten. ‘Over hun verblijf valt niet zoveel te vertellen’. waarschijnlijk zijn de ontheemde mensen in Kuringen warm onthaald. Het plaatselijk voedsel- en noodcomité Sint-Vincentius en de bevolking tonen zich van hun meest menselijke kant.
Onderaan links staat vermeld: ‘Curange – Septembre 1918, Le jardin du Presbytère, MD.’ Achteraan heeft grootvader Bex geschreven: ‘Toren der kerk van Curingen gezien vanuit het lusthof der pastorij, geschilderd door een Franse vluchteling in het najaar 1918’
Voor hun verblijf in Kuringen krijgen de grootouders van Marc Bex van de vluchtelingen een schilderij als bedanking.
Zie de foto hierboven.
Documentatiecentrum ‘de graef Kuringen, opzoekingen gemeente archief Kuringen 14/18, Kuringen warm aanbevolen, familiearchief Bex-Buntinx.